Kopystyński Teofil, ukraiński malarz, rysownik, konserwator, ur. 15 IV 1844 Przemyśl, zm. 5 VII 1916 Lwów (pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim), syn Doroteja, urzędnika przemyskiego konsystorium greckokatolickiego, i Rozalii, ożeniony z Marią Wolańską w 1883. Po ukończeniu szkoły realnej w Przemyślu kształcił się w seminarium nauczycielskim we Lwowie; następnie był nauczycielem szkoły ludowej w Berestianach k. Sambora. Na zdolności Kopystyńskiego zwrócił uwagę Włodzimierz Dzieduszycki. Dzięki jego poparciu i stypendium w latach 1868-1871 studiował malarstwo w SSP w Krakowie u Feliksa Szynalewskiego, Władysława Łuszczkiewicza i Leona Dembowskiego (w aktach uczelni notowany 1868/1869 i 1870/1871). W latach 1871-1872 kontynuował studia w akademii wiedeńskiej. Na zamówienie Rady Domu Ludowego Stauropigialnego Instytutu we Lwowie rozpoczął malowanie serii 17 portretów olejnych galicyjskich działaczy społecznych i kulturalnych.

W 1872, w związku z chorobą ojca, musiał powrócić do Przemyśla, aby zaopiekować się rodziną. Po śmierci ojca w 1873 przeniósł się do Lwowa; tam przez 8 lat uczył rysunków w ukraińskim gimnazjum akademickim, a przez 3 lata na pensji klasztoru Bazylianek. Kontynuował malowanie rozpoczętej w 1872 serii portretów. Malował także obrazy historyczne. Wystawiał we Lwowie, Krakowie i Warszawie. […] Wykonał wiele obrazów, ikonostasów i malowideł ściennych […]

Kopystyński był wybitnym specjalistą w dziedzinie konserwacji zabytków sztuki kościelnej i cerkiewnej. Działał też jako rysownik-ilustrator w lwowskich pismach.

szerzej zob.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających (zmarłych przed 1966 r.) Malarze, rzeźbiarze, graficy. T. 4: Kl-La, Wrocław [i in.] 1986, s. 105-108.