EUGENIUSZ ZŁOTNICKI

(1876-1940)

            Pochodził z Biłki Szlacheckiej w powiecie lwowskim. Egzamin dojrzałości złożył z wyróżnieniem w Seminarium Nauczycielskim w Samborze w 1898 r. Już w okresie nauki został członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego "SOKÓŁ" i idei sokolej pozostał wierny przez całe życie.

            W Przemyślu uczył gimnastyki w seminariach nauczycielskich i gimnazjach. Ukończył kurs gimnastyki "szwedzkiej" w Zagrzebiu i Lwowie. Przez długie lata (1900-1915, 1922-1925) pełnił funkcję naczelnika gniazda sokolego w Przemyślu.

            Od zarania dziejów harcerstwa "całym sercem przylgnął do sprawy", za co (bez skutku) strofował go zarząd "Sokoła" - taką opinię o nim wystawił B. Lisowski. Złotnicki był organizatorem pobytu Andrzeja Małkowskiego w Przemyślu, który 12 listopada 1911 r. wygłosił dla 180 osób odczyt o skautingu. Współdziałał Złotnicki w organizowaniu sokolich drużyn skautowych w Przemyślu. Znalazły one oparcie w "Sokole", gdzie miały do swej dyspozycji pomieszczenia oraz sprzęt do ćwiczeń fizycznych i musztry wojskowej.

            Podczas I wojny światowej Złotnicki, zmobilizowany do armii austriackiej, brał udział w obronie twierdzy przemyskiej, a po jej kapitulacji - od 1915 do 1921 r. - przebywał w niewoli w Taszkiencie, gdzie pracował jako nauczyciel i kierował polską szkołą.

            Po powrocie podjął pracę w Szkole Powszechnej im. Konarskiego i aktywnie włączył się w działalność związkową nauczycieli. W 1931 r. został prezesem Związku Nauczycielstwa Polskiego w Przemyślu... Aresztowany przez NKWD, zakończył życie we Lwowie 21 lipca 1940 r. (?). O dacie jego śmierci zawiadomił rodzinę Ludowy Komisariat Spraw Wewnętrznych USRR.

 

Stanisław Krakowski, 80 lat przemyskiego harcerstwa, „Pogranicze” 1991, nr 26, s. 5